Eind augustus werd in dit gezin een vierde kindje geboren. Een vierde zoon.
Het was hun wens om deze keer écht alles zelf te doen. Moeder zou bevallen, vader zou de baby ´pakken´. En ik zou zorgen dat alles veilig bleef.
Anne heeft het nodig om helemaal gerust gelaten te worden tijdens haar arbeid. Zelfs ´in huis zijn´ zorgt voor teveel afleiding. Dus ik ging ontbijten bij de buren, en Jorden stuurde me een sms toen hij persdrang hoorde.
Heel stilletjes de trap op, heel stilletjes een hoekje in de kamer zoeken. Gadeslaan en space holden.
Deze bevalling voelde zwaarder voor Anne. Hoewel het allemaal weer super snel en goed ging. Toch voelde dit voor haar ´next level´. En twee dagen na haar bevalling kon ze wat ze ervaarde ook woorden geven.
Ik laat haar vertellen:
Hoi Lies
Gisteren vroeg je me hoe ik de bevalling had ervaren. Op dat moment wist ik het nog niet; het enige dat in me opkwam was: “zwaar”. Terwijl mijn eerdere bevallingen me vooral zijn bijgebleven als “krachtig”.
Nu ik langzaam alles op een rijtje kan zetten, groeit het inzicht in wat deze bevalling werkelijk met mij heeft gedaan. Het was levendiger, rauwer, échter – maar bovenal intiemer. Ik had Jorden nódig om mij op te vangen. Hij moest me vasthouden, en pas in zijn armen kon ik me écht overgeven aan de golven die door mij heen spoelden.
Die overgave voelde zwaar: mij volledig toevertrouwen aan iemand anders, ook al is hij al zo lang een deel van mij. Maar juist die zwaarte maakte ruimte voor een nieuwe soort intimiteit, een overgave die ik nooit eerder in mijn leven had ervaren.
Deze thuisbevalling heeft “ons” meer “wij” gemaakt, en “mij” meer “ik”. Kwetsbaarder, echter. Ik ben dieper moeten gaan, niets was vanzelfsprekend. En in die diepte vond ik toch meer kracht dan ik had durven vermoeden.
We zijn je heel dankbaar dat jij dit mee mogelijk hebt gemaakt. Onze Simon krijgt nu de beste start dankzij jou en Hannah. Omringd door alléén maar liefde 🩵🦋
